“Waar is mama?”, vraagt Laïla als we voor de Appie op Campus Diemen Zuid staan. “Mama  is binnen bloemen aan het afrekenen”, antwoord ik. Geduldig blijft Laïla kijken. “Mama!”, roept ze blij als  mama weer de winkel uitkomt. “O.K. Jij de bos bloemen en de kinderwagen en ik Laïla”, som ik op. We maken aanstalten om verder naar de metro te lopen als ik nog een keer check. “Wacht even, waar is Schaapje?!?”, vraag ik aan beide dames. Nee, niet bij mama en niet bij Laïla. Niet in de tas of buggy. Bij een papa of mama (ook bij ooms, tantes, opa’s en oma’s) gaan dan even alle alarmbellen af uit vrees voor een kind dat dadelijk niet meer te troosten is als de favoriete knuffel kwijt is. ‘Waar had dat kind het laatst haar knuffel in haar hand?’ Aan het begin en andere kant van Bergwijkpark. Dus ik loop terug, speurend naar het schaapje. Halverwege in het donkere park zit op het bankje, in het licht van de straatlantaarn, Schaapje blij voor zich uit te kijken. Iemand had de shoarma knuffel gevonden en op het droge in het licht gezet. Bedachtzaam dat er vastwel een ouder, in dit geval C’est Moi, in het donker naarstig opzoek zou zijn naar het verloren schaap. Koffie.
 
 
©2019, alle rechten voorbehouden.
VFJ• VanderHoek Fotografie en Journalistiek/Auke VanderHoek.
Gepost door:Auke VanderHoek

Content met inhoud in woord en beeld. Fotograaf, journalist, schrijver en dichter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s