‘Heb Ze Maar Eens Groot’… Nu we groot zijn.

“Boks!”, beveelt Jelle. Verrast richt Marciano snel zijn vuist en beantwoordt die van Jelle en mij. De beste vriend van Jelle zag ons niet aankomen in de Shopperhal, in de ArenA Poort, waar hij wacht op zijn beurt om een broodje te kunnen bestellen. “He, Jelle! Hoi vader van Jelle,” en een mooi glimlach heet ons welkom. We blijven wat praten en wachten mee.

Jelle en Marciano zijn met elkaar bevriend sinds ze bij elkaar om de hoek wonen in de E-Buurt. Dat is ondertussen meer dan dertien jaar geleden.

C’est Moi: “Ik zie het nog zo voor me dat jullie klein waren en in mijn kleine kantoortje thuis aan het spelen waren met Lego achter mijn bureaustoel terwijl ik aan het werk was.”
Daar kunnen ze beide om lachen.

Jelle en Marciano als echte politieagenten in de politieauto

Jelle: “Of toen samen in die brandweerwagen. Of was het een politieauto?”
Marciano: “We hadden in ieder geval een pet op.”
C’est Moi: “Wat waren jullie nog klein en schattig.”
Marciano zelfverzekerd: “Nu zijn we zelfs groter dan u.”

Ik ga voor hem staan en doe mijn hoed af om te laten zien, al scheelt het niet veel meer, dat ik nog steeds groter ben. Marciano kijkt me aan en schiet in de lach.
Marciano: “U heeft wel heel veel hoofd onder uw hoed.”


Koffie.

Gepost door:Auke VanderHoek

Content writer and visualizer. Fotograaf, journalist, schrijver en dichter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s