Photography – Aileen Esther Middel • Mick La Rock

Auke: “Ik neem de tijd voor jou in de voorbereiding en in de uitvoering zodat alles soepel verloopt. Ook bij een spoedklus.”

Aileen Esther Middel • Contemporary Artist, Muralist • Urban Art Consultant, Amsterdam en omstreken:  “Auke weet iemands persoonlijkheid over te brengen. Zijn foto’s van mij zijn zoals ik ben.”

De foto opdrachten:
Portretfoto’s voor zakelijke pr-doeleinden.
De muurschilderingen vastleggen voordat ze zijn verdwenen. Vooral op deze plek in Kraaiennest wordt snel over elkaars werk heen geschilderd. Bij street-art in de openbare ruimte is de levensduur van het werk altijd een onzekere factor.

Het portret, de uitvoering:
De warme persoonlijkheid laten spreken door zachte belichting met doortekening in de lichte schaduwen. Een blauwe achtergrond met licht verloop. Elegantie, rust en vastberadenheid uitstralen en daarmee kwaliteit, zakelijkheid en toch intimiteit communiceren.

Foto’s muurschilderingen, de uitvoering:
Kleurecht en zonder verbuigingen van lijnen de kunstwerken vastleggen in context van de omgeving. Daarna de kans laten voor het toeval.

De bewegingen van het trappen tegen de bal communiceren met de lijnen van het kunstwerk. Zien, herkennen, kaderen, timen en schieten. Veel schieten en het geluk afdwingen.


#Auke_VanderHoek #AukeVanderHoek #AileenEstherMiddel #MickLaRock #Mickey #portretten #fotografie #murals #art #streetart #kraaiennest #Bijlmer #content #woord #beeld #contentcreator #muralist #urbanartconsultant #Amsterdam

‘Heb Ze Maar Eens Groot’ – huisarrest

C’est Moi: “Jelle, je hebt huisarrest!”
Jelle: “Hoezo dat dan weer? Wat heb ik gedaan?!?”
C’est Moi: “Nou niks maar je bent bijna 18 en dan mag je het huis uit. Dus ik grijp nog even mijn kans.”
Jelle: “Maar ik heb helemaal niks gedaan!”
C’est Moi: “Ga dan snel wat stouts doen.”
Jelle: “Hoe dan? ik heb huisarrest.”
C’est Moi: “Doe dan wat stouts na je huisarrest.”
Jelle: “Papa!”

Koffie. 

De dagelijkse grappen en avonturen van een samengesteld gezin. Met Nigeriaanse, Arubaanse, Friese, Brabantse, Kameroense en Estse roots. Simpelweg gelukkig in de Amsterdamse Boogie Down Bims. 

#mix #samengesteld #gezin #familie #opvoeden #kinderen #huisarrest #nederlandsefamilie #nigeria #aruba #friesland #brabant #kameroen #estland #bims #bijlmer #amsterdam #zuidoost

‘Well, one day they will’ – grounded

C’est Moi: “Jelle, you are grounded!”
Jelle: “How? What did I do?!?”
C’est Moi: “Nothing, but you’re almost 18 and free to move out as you please. I just take the opportunity while I can.”
Jelle: “But I didn’t do anything wrong!”
C’est Moi: “Well, quickly do something naughty.”
Jelle: “How? I’m grounded.”
C’est Moi: “Do it after your grounding is over.”
Jelle: “Papa!”

Coffee.

The cheerful daily adventures of a mixed Dutch family with Nigerian, Arubian, Frisian, Brabantian, Cameronian and Estonian roots. Living plain and simple happy in the Boogie Down Bims, Amsterdam, The Netherlands. Written and created by Auke VanderHoek

#mixed #extended #family #raisingkids #kids #grounded #dutchfamily #nigeria #aruba #frisia #brabantia #cameroon #estonia #bims #boogiedown #bijlmer #amsterdam #aukevanderhoek #writer 

Groot Meisje – ‘Heb Ze Maar Eens Groot’

Zegt mijn dochter: “Papa is een groot meisje.”

Ik breng die kleine naar boven voor haar middagdutje. Ze houdt mijn hand vast op de trap en met haar andere hand probeert ze de trapleuning stevig vast te pakken. Dat gaat net niet. Laïla: “Kan niet bij. Papa wel.” C’est Moi: “Ik kan er wel bij?” Laïla: “Ja, ik ben een klein meisje. Papa is groot meisje.” C’est Moi: “Ik ben een groot meisje?” Laïla: “Ja.” Weer wat geleerd.

Koffie. 

Fotografie – Vijftig studenten LinkedIn portret

LinkedIn profielfoto's MBO studenten AmsterdamFotografie – De foto-opdracht: Vijftig LinkedIn profielfoto maken van ongeveer vijftig studenten die meedoen aan de lancering van studentennetwerk project Made By 020. Op lokatie ergens in Amsterdam beperkte beschikbare ruimte om te fotograferen.

De uitvoering: Met studiobelichting waarbij zowel de diepe donkere als de vlakke lichte huidskleuren en alle tinten daartussen goed worden weergegeven. Met ruimte in het beeldvlak waarin ook de lichamelijke kleine als de letterlijke grote onder hen mooi in beeld komen.

Met persoonlijke aandacht en gevoel voor humor alle vijftig studenten in zeer korte tijd vlot begeleiden en zelfverzekerd laten poseren.

Kieke-Poeh

‘Kieke-Poeh’ – Terwijl moeder de vrouw Ozichi het badje laat vollopen voor de kleine Laïla, draait deze papa (C’est Moi) zich nog even om onder het warme dekbed. Opeens voel ik iets kouds, iets van metaal in mijn blote rug. Omringt door warme handjes. Door de schrik maar meteen ook weer gerustgesteld door het vermoede wat en wie het is kijk ik achter me. Onder de deken zie ik de kleine Laïla zich verstoppen met mama’s telefoon. Haar grote ogen op de uitkijk of mama haar niet ziet. Dan ziet ze mij kijken. Laïla: “Ik wil Poeh Beer kijken.” Koffie. 



@2019 VFJ• VanderHoek Fotografie/Auke VanderHoek, alle rechten voorbehouden. Op deze tekst en foto(‘s) rust copyright.

Het Bakhuys Amsterdam

Even genieten bij Het Bakhuys van een koffie (voor papa) en een ham-kaas croissant. En mensen kijken. Ondanks dat het bedtijd is willen we nog lang niet slapen. Koffie.

©2019, alle rechten voorbehouden. VFJ• VanderHoek Fotografie en Journalistiek/Auke VanderHoek.

Inclusief moederrol

“Als mijn kamer is opgeruimd dan zie je het niet!”, Jelle beantwoordt geërgerd mijn opmerking over de conditie van zijn slaapkamer. En hij vervolgt: “Heb ik het een keer niet opgeruimd dan zeg je er wat van. Dat is echt de moederrol in jou!”. Vervolgens heeft hij zijn kamer sneller opgeruimd dan dat ik eruit ben of dat ‘inclusief moederrol’ nou iets negatiefs of positiefs is? Koffie.


©2019, alle rechten voorbehouden. VFJ• VanderHoek Fotografie en Journalistiek/Auke VanderHoek.

Het verloren schaap

“Waar is mama?”, vraagt Laïla als we voor de Appie op Campus Diemen Zuid staan. “Mama  is binnen bloemen aan het afrekenen”, antwoord ik. Geduldig blijft Laïla kijken. “Mama!”, roept ze blij als  mama weer de winkel uitkomt. “O.K. Jij de bos bloemen en de kinderwagen en ik Laïla”, som ik op. We maken aanstalten om verder naar de metro te lopen als ik nog een keer check. “Wacht even, waar is Schaapje?!?”, vraag ik aan beide dames. Nee, niet bij mama en niet bij Laïla. Niet in de tas of buggy. Bij een papa of mama (ook bij ooms, tantes, opa’s en oma’s) gaan dan even alle alarmbellen af uit vrees voor een kind dat dadelijk niet meer te troosten is als de favoriete knuffel kwijt is. ‘Waar had dat kind het laatst haar knuffel in haar hand?’ Aan het begin en andere kant van Bergwijkpark. Dus ik loop terug, speurend naar het schaapje. Halverwege in het donkere park zit op het bankje, in het licht van de straatlantaarn, Schaapje blij voor zich uit te kijken. Iemand had de shoarma knuffel gevonden en op het droge in het licht gezet. Bedachtzaam dat er vastwel een ouder, in dit geval C’est Moi, in het donker naarstig opzoek zou zijn naar het verloren schaap. Koffie.


©2019, alle rechten voorbehouden.
VFJ• VanderHoek Fotografie en Journalistiek/Auke VanderHoek.